Ziarno w polu pod zębami, po tych dwóch dniach deszczowych, nie strzelało, znaczy wilgoć w sobie przechowuje. To i też maszyny w pole nie poszły. No tom i ja został, więc postanowiłem sobie i otoczeniu podmaślić. Jako że w szklarence pomidorów sokiem tryskających dość,to i z nich delikates miał powstać. Z góry zaznaczam danie to nie dla leniuchów, co to w kuchni przyłożyć się nie lubią, bo wiadomym jest, że za smak zapłacić trzeba! No tom funtów dwa najdorzalszych naniósł, te pomocą niejakiej Felixiany sparzone zostały i ze skóry obdarte, w ćwiartki skrojone, na gorący w patelni olej ryżowy poszły. Po czasie pewnym, gdy w masę się przeradzały posypane ziołami prowansalskimi, dwie stołowe łyżki, razem pracowały. W pełnej miękkości poszły przez sito by jedwabiu nabyć na języku.

Teraz w ciepłym mleku,kubek nie za duży, by jednej grudy nie było, weszły łyżki dwie mąki z kartofli przedniego sortu. Wytrwale na średnim ogniu mieszane w gęstwę całośćzmieniły. Z patelni poszło na salaterkę i do lodowni na godzin kilka.

Przed wydaniem śmietana przednia z mleka zbierana, dobogacona łyżką majonezu i szczyptą sumaku tureckiego i odrobiną curry i cayneńskiego pieprzu w sos się zmieniła. To górę w salaterce pokryło i na stół poszło. Poezyja w gębie, jako, że chwalić się nadmiernie nie lubię skromnie zmilczę, ale delikates był to przedni, który śmiało na stoły asińdziejstwa perswaduję.